De sympathiekste marathon der Lage Landen
L O U I S
P E R S O O N S
M E M O R I A L
Copyright Micha Havreluk 2012
REACTIES / VERSLAGEN
HOME INSCHRIJVING MARATHONPAKKET BEVOORRADING PARCOURS TIJDMETING PODIA RESULTATEN COAL MINERS’ TRAIL PRIJZEN LINKS REACTIES / VERSLAGEN MARATHON & ULTRACUP MEDIA BETAALDE INSCHRIJVERS CONTACT SPONSORS DIPLOMA FOTO’S BLOSO UPDATE we came, we ran, we come again
Stuurman aan de wal of was het de 'drunken sailor'? Woensdag 14 januari 2009 Er is toch nog enige twijfel als ik ’s morgens om 6u45 naar buiten kijk. Zou het weer misschien toch nog onverwacht omgeslagen zijn en op het laatste nippertje het moedige en harde werk van de vele vrijwilligers van de Louis Persoons Memorial Marathon te Genk om zeep geholpen hebben? Nee, gelukkig, zoals voorspeld is het droog gebleven. De LPM zal dus kunnen doorgaan en aan de hemel te zien, zou het best kunnen dat er weer eens onder een stralende zon gelopen zal worden. We zijn de afgelopen jaren in Genk al vaak verwend geweest en dan bedoel ik niet alleen door Micha en zijn ploeg, maar ook door het zonnetje. Als ik een tijd later buiten kom, moet ik wel vaststellen dat het nog bitter koud is. Hopelijk warmt het straks nog wat op, want bij vriestemperaturen lopen is nu ook niet echt ideaal (tenzij je natuurlijk Henk Sipers heet, die is wel meer gewoon). Veel heb ik dit keer niet mee te sleuren. In tegenstelling tot de vorige 6 edities moet ik ditmaal aan de zijlijn blijven staan. Het is intussen wel geweten dat ik vorige winter bij het bomen kappen een liesbreuk heb opgelopen, waaraan ik in december geopereerd ben. Hoewel het me heel wat moeite gekost heeft om de loopschoenen in de kast te laten, heeft het gezond verstand toch gezegevierd en zal ik mijn 25ste marathon dus niet zoals aanvankelijk gepland in Genk lopen. Misschien wordt het dan Antwerpen. Dat zou ook best tof zijn, vermits ik bijna tien jaar daar gewoond heb. Op de parking in Genk bots ik al onmiddellijk op Patrick Kloek. Hij is na de lange (?) rit dringend op zoek naar een toilet. Na de obligate drie kussen, of toch maar niet, spurt hij naar de zaal waar de inschrijvingen plaats vinden. Op de werkers van het eerste (en straks ook het laatste) uur na, is de zaal nog leeg. Na het uitdelen van de eerste nieuwjaars- wensen (het zullen niet de laatste zijn) zet ik me bij aan de inschrijvings- tafel. Mijn taak vandaag bestaat in het uitdelen van de flyer van de Marathon- en Ultracup. Genk is de eerste wedstrijd van de 20ste editie van dit regelmatigheidcriterium en aangezien hier altijd vele trouwe cuplopers naartoe komen, is dit een ideale gelegenheid om hen de kalender van onze jubileumeditie te bezorgen. Een uurtje later is de lege zaal omgetoverd in een mierennest en er wordt gelachen (Patrick is weer aan’t vertellen), gegeten (van bananen die ooit betere tijden gekend hebben tot boterhammen met ondefinieer- bare inhoud), gevloekt (omdat de betaling nog niet aangekomen is of de enveloppe met het startnummer zoek is), gestruikeld (over de vele sportzakken en rondslingerende loopschoenen en potjes vaseline) maar vooral genoten van het weerzien en de sfeer. Om enkele minuten voor 10 uur trekt de hele meute naar de startplaats en loopt de zaal leeg. In de bak met de startnummers zitten dan nog heel wat enveloppen. Het slechte weer van de afgelopen dagen en het risico op een last-minute afgelasting hebben een aantal lopers ervan weerhouden om de trip te maken. Toch zullen er uiteindelijk ongeveer 210 lopers finishen, wat in de gegeven omstandigheden een succes te noemen is. Voor de start is er traditiegetrouw een moment van stilte om Louis Persoons te gedenken. Daarna kan het loopfeest beginnen. Voor Eric De Kort, Diane en mij wordt het een wandelfeest. Wij leggen in tegengestelde richting de ronde van 6km af zodat we de lopers tegemoet gaan. Zo kunnen we het wedstrijdverloop mooi volgen. De eerste die we zien is natuurlijk Marc Papanikitas, Mister LPM. Vlot en soepel als vanouds komt hij voorbijgelopen. Wie zal hem vandaag van een zevende opeenvolgende overwinning kunnen houden? Na een overgangsjaar lijkt hij klaar om er weer een lap op te geven. Kort achter hem volgen een aantal jongere voor mij onbekende lopers, Frankie Leus en wat verderop Gino Casier. Dan, al enigszins verbrokkeld, de rest van het uitgebreide deelnemersveld. Vele bekende gezichten passeren. Er worden aanmoedigingen geroepen, groeten uitgewisseld en Paul Vanhiel stopt zelfs even om nog gelukkig Nieuwjaar te wensen. Hij was pas op het laatste nippertje aangekomen en Diane was zijn startnummer gaan afhalen zodat ik hem nog niet gezien had. Naarmate we rustig het rondje verder afstappen zien we hoe Marc zijn voorsprong stelselmatig uitbouwt en Frankie en Gino geleidelijk opschuiven in het klassement. Uiteindelijk zullen zij het podium vol maken. Tegen de tijd dat we de ronde afgestapt hebben, schijnt de zon volop en wordt het eigenlijk zalig genieten. Als ik dan nog de fles cactusjenever bovenhaal, die op de kerstboomverbranding de avond ervoor niet helemaal soldaat gemaakt was, wordt het helemaal leuk. Vincent Schoenmaekers, intussen een volleerd toeschouwer, voegt zich bij ons en weet de jenever ook wel te pruimen. Was het nu omwille van de jenever, het zonnige plekje of deed zijn been echt pijn, maar even later geeft Willy Jonkers op en komt ook bij ons staan. De rest van de namiddag keuvelen we met de ene na de andere loper, eerst buiten in de zon, daarna in de zaal. Ik moet toegeven dat ik van deze LPM als toeschouwer minstens evenveel genoten heb als van de vorige 6 die ik als loper meegemaakt heb. Getuige daarvan het feit dat ik ongeveer als laatste (de organisatoren niet meegeteld natuurlijk) de zaal verlaten heb. Volgend jaar kom ik dus zeker terug. En of het nu als loper of als toeschouwer is, één ding is zeker: het wordt zeker weer de moeite waard. Bedankt Micha en de hele ploeg voor de organisatie van dit loopfeest! Gert Mertens
Pagina  1  2  3  4  5  6  7  8  9  10